ขิง

ขิง (Zingiber officinale) ในมุมมองแพทย์แผนไทย

สมุนไพร “รสเผ็ดร้อน” ให้ความอบอุ่นกับร่างกาย ช่วยขับลม กระตุ้นการย่อย และละลายเสมหะ — คู่ครัวคู่ยามาแต่โบราณ

รสเผ็ดร้อน ขับลม ชาขิง แพทย์แผนไทย

สรุปคุณสมบัติเด่น (ตามคัมภีร์ไทย)

• รสยา: เผ็ดร้อน | ฤทธิ์: อบอุ่นร่างกาย ขับลม เจริญอาหาร ขับเหงื่ออ่อน ๆ ละลายเสมหะ
• ใช้ทั่วไป: ท้องอืดแน่น–คลื่นไส้จากลม ไอมีเสมหะ มือเท้าเย็น
• ส่วนที่ใช้: เหง้าขิงสด/แห้ง (ขิงแก่เผ็ดร้อนกว่า)

หมายเหตุ: การใช้ตามแผนไทยเป็นการดูแลทั่วไป ไม่ใช่การรักษาโรค ควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญเมื่อมีอาการเรื้อรัง/รุนแรง

ตารางรูปประกอบบทความ

ภาพประกอบ: เหง้าขิงสด • ชาขิง • การใช้ตามแผนไทย

เหง้าขิงสด ส่วนที่ใช้บ่อยที่สุด กลิ่นฉุน–เผ็ดร้อน ใช้ทั้งอาหารและตำรับยา	ชาขิงอุ่น ๆ ชง 3–5 แว่น/น้ำ 300–400 มล. จิบหลังอาหารช่วยขับลม	ประคบร้อน–ลูกประคบ ภายนอกช่วยคลายเมื่อย เว้นผิวแพ้ง่าย/บริเวณแผล
ขิง + น้ำผึ้ง + มะนาว ทางเลือกช่วยละลายเสมหะ เพิ่มรสเปรี้ยวอมหวาน	ขิงแก่ เผ็ดจัด–ร้อนมาก ใช้แต่น้อย เหมาะผู้ที่ “เย็นง่าย”	คู่สมุนไพร ขับลม–ย่อยอาหาร: ขิง + ตะไคร้ + ใบมะกรูด

วิธีใช้แบบปลอดภัย (แนวครัวเรือน)

• ขิงสด 3–5 แว่น หรือผงขิง 1 ช้อนชา ต้ม 5–10 นาที ดื่มอุ่นหลังอาหาร
• ผู้มีกรดไหลย้อน/โรคกระเพาะ: เริ่มอ่อน ๆ และสังเกตอาการ
• ผู้ใช้ยาละลายลิ่มเลือด/เตรียมผ่าตัด: ควรปรึกษาแพทย์ก่อน

หมายเหตุ: ผลิตภัณฑ์สมุนไพรเป็นการดูแลทั่วไป ไม่ใช่ยารักษาโรค